top of page
Szukaj

Bodynamika: 7 etapów rozwoju i struktury charakteru

17 lis 2024
28 minut(y) czytania

Bodynamic to nowoczesna metoda psychoterapii skoncentrowanej na ciele, opracowana przez Lisbeth Marcher. Badaczka odkryła, że napięcie mięśniowe może być nadmierne (hipertoniczność) lub zbyt niskie (hipotoniczność), co wiąże się z psychologiczną zawartością tych mięśni. Na tej podstawie powstał model struktur charakteru – teoria osobowości oparta na psychomotorycznym rozwoju dziecka.




Struktura 1: Istnienie (Existence)

Okres rozwoju: życie płodowe – 3 miesiące życia

Poprzez życie w łonie matki, narodziny i wczesne dzieciństwo kształtuje się podstawowy ślad prawa do istnienia i poczucia bycia żywym.

Zdrowa pozycja: bezpieczne istnienie.

Jak powstaje trauma?

Jeśli dziecko przeżyło jakąkolwiek traumę w łonie matki (na przykład choroba matki, walka rodziców o stworzenie dla niego przestrzeni psychologicznej, trudności napotkane podczas porodu lub trudności w pierwszych miesiącach życia), zmysł dziecka bezpieczna egzystencja zostaje zakłócona.


Reakcja hiporeaktywna - mentalna (pozycja wczesna)

Hasło życia: „Myślę, więc istnieję”.

Zachowanie: Może pojawić się poczucie, że „nie mają prawa tu być”. Często są nieruchome lub nieaktywne, a ich ruchy nie są skoordynowane. Mentaliści utożsamiają się z myśleniem abstrakcyjnym, identyfikują się z myślami i ideami - „Myślę, więc istnieję”, „Jestem moimi myślami. Jeśli się ze mną nie zgodzisz, całe moje istnienie będzie zagrożone”. Szukają kontaktu energetycznego, a kiedy kontakt staje się fizyczny lub emocjonalny, znikają i odchodzą.

Ciało: Napięcia, skręcenia i zniekształcenia w ciele, blokady wokół stawów. Energia koncentruje się w kościach, większość energii jest emitowana przez głowę, energia gromadzi się w postaci myśli. Wzrok jest nieostry, oddech powolny, niedostrzegalny. Zajmują mało miejsca. Ruchy nie są skoordynowane.




Terapia

Integracja emocji i doznań cielesnych, budowanie zaufania.

Cel na terapii „Nie ma mnie, wyrzucono mnie”.


(w dalszej części opisu terapii źródłem jest Irina Pristupa)


Obraz siebie w czasie traumy: Nie mam siły. Nikt mnie nie potrzebuje. Jeśli doświadczam silnych emocji, jestem zły. Najważniejsze to zrozumieć, co się dzieje i znaleźć sposób, aby sobie z tym poradzić.


Spojrzenie na świat: Świat jest niebezpieczny. Światu nie można ufać. Świata nie da się „naładować” sobą. Ludzie mnie nie lubią i nie lubią mnie.


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Aby przetrwać, należy odłożyć na bok silne emocje; przeszkadzają mi i obciążają innych.


Relacja terapeutyczna: Nieufność w związkach. Minimalizuj udział innych osób.


Reakcja na traumę szokową: W przypadku traumy mówią: „To mnie niszczy, zabija, niszczy”.


Pułapki na terapeutę: Utrzymuje proces w polu mentalnym, prowokuje logikę. „Obraża” nieufnością.


Strategie terapeutyczne: Stopniowo, poprzez refleksję, włączaj emocje i doznania w doświadczenia. Bądź w kontakcie emocjonalnym. Radzenie sobie z lękiem poprzez doświadczanie emocji.


Przesłania terapeutyczne (rodzicielskie) w przypadku traumy: Możesz dręczyć mnie swoimi emocjami. Masz prawo polegać na innych, gdy sprawy stają się trudne. Twoje emocje są wskazówkami dotyczącymi tego, czego potrzebujesz.


W innych typologiach jest to typ schizoidalny, trauma odrzuconego.



Reakcja hiperreaktywna - emocjonalna (pozycja późna)

Hasło życia: „Czuję i próbuję, więc istnieję”.

Zachowanie: Są hałaśliwe i aktywne, identyfikują się z emocjami i doświadczeniami cielesnymi oraz nalegają na kontakt emocjonalny. Wyrażaj złość, gdy inna osoba opuszcza kontakt. Działają w oparciu o impuls emocjonalny, nieustannie się poruszają – „kiedy siedzę, nie mogę mówić”. Potrafią robić wiele rzeczy jednocześnie.

Ciało: Energia zajmuje dużo miejsca. Energia koncentruje się wokół kości i skóry, ale brakuje jej w warstwach mięśni pomiędzy nimi. Skóra wydaje się zaczerwieniona lub ma bardziej czerwonawy odcień z powodu zwiększonego przepływu krwi do skóry. Oczy skupione, skierowane jednocześnie na pierwszy plan i tło – „Nie mogę tego znieść bez kontaktu emocjonalnego”.


Terapia

Łączenie emocji z ich znaczeniem, nauka samodzielności emocjonalnej.

Zgłoszenie na terapii: "Jest mnie za dużo".

Obraz siebie podczas traumy: Moje działania nie należą do mnie. Jestem tobą.


Spojrzenie na świat: Tylko Inny wie, jak muszę żyć. Jesteś Mną.


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Sprzeczność: Daję się uwikłać w swoje silne uczucia i jeśli nie odczuwam silnych emocji, nie żyję. Złość jest przyjemna, unika się strachu.


Relacja terapeutyczna: Tylko mnie nie zostawiaj. Zrób coś. Tylko ty możesz mi pomóc.


Reakcja szoku na traumę: Nie rozumiem, co się ze mną dzieje! Po prostu się trzęsę, jestem pod wrażeniem swoich emocji. Nie potrafię o siebie zadbać. Było tak dobrze, że wszystko zepsułem. Ocal mnie.


Pułapki dla terapeuty: Terapeuta jest postrzegany jako „guru”, ale klient ma tak wiele oczekiwań, że terapeuta nie jest w stanie „żyć dla klienta”.


Strategie terapeutyczne: Budowanie relacji przyczynowo-skutkowych. Powoli łącz emocje ze znaczeniem i uczuciami. Uczymy samoopieki w oparciu o emocje i uczucia.


Przesłanie terapeutyczne (rodzicielskie) w przypadku traumy: Możesz doświadczać emocji innych niż gniew. Jestem z Tobą nawet wtedy, gdy nie doświadczasz silnych emocji. Nie musisz mnie wiązać łzami, nigdzie się nie wybieram.


W innych typologiach jest to typ zależny, trauma porzuconego.


Prawa w strukturze istnienia:
  • Masz Prawo do bycia (istnienia), kontaktu i poczucia bezpieczeństwa;

  • Masz prawo czuć energię w całym swoim ciele;

  • Masz prawo nalegać na kontakt;

  • Masz prawo do kontaktu emocjonalnego, fizycznego i energetycznego;

  • Masz prawo być kreatywnym, konstruktywnym i wrażliwym na innych ludzi;

  • Masz prawo odczuwać strach i złość;

  • Masz prawo do powstrzymania energii emocjonalnej;

  • Masz prawo do analizy;

  • Masz prawo słyszeć, że jesteś kochany i pożądany;

  • Masz prawo wiedzieć, że inni chcą być z tobą;

  • Masz prawo odróżnić rzeczywistość od intuicji;

  • Masz prawo cieszyć się swoją intuicją i swoim stanowiskiem filozoficznym;

  • Masz prawo integrować doznania cielesne, emocje i zrozumienie;

  • Masz prawo powiedzieć: „Nigdy nie jest za późno na radość, bo żyję”.

Okres rozwoju: 1–18 miesiąc życia

dziecko zdobywa doświadczenie w zaspokajaniu podstawowych potrzeb.

Zdrowa pozycja: samowystarczalność.

Jak powstaje trauma? Trauma wynika z niezaspokojonych podstawowych potrzeb emocjonalnych, braku reakcji opiekunów lub ich niewłaściwej odpowiedzi.


Reakcja hiporeaktywna (pozycja wczesna): Rozpacz (Despairing)

W pozycji rozpaczy człowiek ma trudności z rozpoznaniem własnych potrzeb, ale jednocześnie doskonale rozpoznaje potrzeby innych – „nie wiem, czego potrzebuję”, „musisz sam zobaczyć, czego potrzebuję”. Zwykle pytanie „czego potrzebujesz?” Odpowiadają koncepcyjnie - „Twoja miłość”, „Aby wszystko było w porządku” itp. Jeśli ktoś się podda, przestaje się wspierać.


Ciało: Ciężar przenosi się na pięty, kształt ciała przyjmuje kształt litery S, głowa przesuwa się do przodu jak żółw, kolana są bardzo rozciągnięte. Ręce i nogi wyglądają na wydłużone. Osoba czuje się pusta, pozbawiona energii, przygnębiona i zrezygnowana; w oczach pojawia się wyraz tęsknoty, silnego pragnienia i poszukiwania.


Terapia

Pomoc w rozpoznawaniu i wyrażaniu potrzeb, odbudowa autonomii.

Zgłoszenie na terapii „Nie wiem, czego chcę”.


Obraz siebie w czasie traumy: nie mogę chcieć, jeśli nie wiem, jak go wdrożyć. Mogę jedynie zgłaszać ukryte roszczenia. Nie wiem, czego chcę. Jestem nieszczęśliwy. Jestem sierotą na tym świecie. Zaopiekuję się wszystkimi i niczego nie potrzebuję.


Idea świata: Wiem, że mnie stłumisz, nie będziesz na mnie zwracać uwagi, chociaż wiesz lepiej, czego potrzebuję. Potrzebuję Cię, żebym poczuł się dobrze. Jesteś silny, mądry, a ja „nie nadaję się do…”.


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Moje emocje i doznania tylko na próżno mnie irytują, nadal nie mogę nic z nimi zrobić. Niedostępność świadomości uczuć złości, wstrętu, sytości.


Relacja terapeutyczna: Spójrz, jaki jestem zły i cała moja nadzieja jest tylko w Tobie, choć nie chcesz mi dać tego, czego potrzebuję.


Reakcja na traumę szokową: Nikt nie jest w stanie mnie pocieszyć i dać mi tego, czego potrzebuję w tym stanie, a ja sama nie wiem, co mnie wesprze. Jestem zdesperowany.


Pułapki na terapeutę: Ciągła prowokacja do nadopiekuńczości. Depresja może wydawać się manipulacyjnym sposobem na osiągnięcie tego, czego chcesz. Ważne jest, aby terapeuta nie brał na siebie pełnej odpowiedzialności; ważne jest, aby nie udowadniać klientowi, że ma to, czego potrzebuje, ale uczyć go doceniać.


Strategie terapeutyczne: Przy wsparciu terapeuty uczymy się rozpoznawać i wyrażać potrzeby.


Przesłania terapeutyczne (rodzicielskie) w przypadku traumy: Masz prawo być świadomym swoich potrzeb. Nawet jeśli nie możesz jeszcze czegoś osiągnąć, nie rezygnuj ze swoich potrzeb.


Reakcja hiperreaktywna (pozycja późna): Brak zaufania (Distrustful)

W pozycji nieufności człowiek doświadcza trudności w zaspokajaniu swoich potrzeb. Nie wierzy, że otrzyma to, czego potrzebuje, nawet jeśli o to poprosi. „Zawsze nie dostaję tego, czego potrzebuję. Nawet jeśli o coś poproszę, nie dostanę tego”. „Znam swoje potrzeby, ale nie powiem ci, bo jeśli naprawdę mnie kochasz, to powinieneś sam to przemyśleć”.

Ciało: Warto przenieść ciężar na pięty. Super rozciągnięte kolana. Kształt ciała przypomina łuk w kształcie litery S, miednica jest wysunięta do przodu. Poważne skrzywienie kręgosłupa, zaczynając od łopatek. Zapadnięcie się klatki piersiowej w mostku jest mniej wyraźne. Głowa przesunięta do przodu jak u żółwia (mniej wyraźna). Usta mogą być zaciśnięte (i jednocześnie gniewny wyraz twarzy). Osoby o tej pozycji mają w oczach nieufność. Zwykle są agresywni i nieufni.


Terapia

Nauka akceptowania i przyjmowania wsparcia, rozwijanie świadomości potrzeb.

Zgłoszenie na terapii „Zawsze nie dostaję tego, czego chcę”.


Obraz siebie w czasie traumy: Zawsze jestem pozbawiony czegoś dobrego. Nic mi nie dają, znowu o mnie zapomnieli.


Pogląd na świat: Inni nie dadzą tego, co jest potrzebne, lub dadzą coś niewłaściwego. Każdy jest mi coś winien.


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Cała gama uczuć sprowadza się do irytacji i nieufności. Łatwiej się złościć niż dojść do porozumienia. Jest w tym wiele dumy i goryczy jednocześnie, bo można tylko dawać.


Relacja terapeutyczna: Nadal nie dasz mi tego, czego potrzebuję. Nigdy nie będziesz w stanie mnie poprawnie zrozumieć.


Reakcja na traumę szokową: Uczucie znanej rozpaczy i samotności. Beznadzieja i niemożność polegania na pomocy z zewnątrz.


Pułapki dla terapeuty: Terapeuta przeciwprzeniesienia czuje, że nie jest w stanie dać klientowi tego, czego potrzebuje. Poleganie na zasobach zawodowych i osobistych może chronić przed wypaleniem.


Strategie terapeutyczne: Uczymy się akceptować (i dziękować!) oraz odróżniać to, co przyjemne od tego, co nieprzyjemne. Uczymy odmawiać, opierając się na gniewie i obrzydzeniu. Uczymy się dbać o swoje potrzeby.


Przesłania terapeutyczne (rodzicielskie) w przypadku traumy: Jeśli nie dostaniesz tego, czego potrzebujesz, możesz to zdobyć później. Potrafisz o siebie zadbać. Możesz wybrać, czego potrzebujesz, a czego nie.


Prawa w ramach struktury potrzeb:
  • Masz prawo mieć potrzeby, wyrażać je i czuć się zaspokojonym;

  • Masz prawo ustalać własne rytmy;

  • Masz prawo powiedzieć „tak” i „nie” temu, co inni Ci oferują (dają);

  • Masz prawo żądać zaspokojenia swoich potrzeb;

  • Masz prawo do protestu, jeśli inni nie zareagują na Ciebie odpowiednio;

  • Masz prawo do odkrywania swoich możliwości cielesnych poprzez tarzanie się, czołganie i chwytanie;

  • Masz prawo dawać i brać;

  • Masz prawo czuć nieufność i ją wyrażać;

  • Masz prawo przyjąć i przyswoić to, co otrzymujesz;

  • Masz prawo być kochającym, troskliwym, kreatywnym i oryginalnym;

  • Masz prawo do zdrowego sceptycyzmu;

  • Masz prawo powiedzieć: „Nigdy nie jest za późno, aby poprosić o to, czego potrzebujesz”.

Okres rozwoju: 8 miesięcy – 2,5 roku

dziecko zaczyna się poruszać i poznawać otaczający go świat, dzięki szybkiemu rozwojowi umiejętności psychomotorycznych. Tworzy się ślad dziecięcych impulsów zmierzających do autonomii.

Zdrowa pozycja: emocjonalna autonomia.

Jak powstaje trauma? Trauma wynika z nadmiernej kontroli, braku przestrzeni do samodzielności lub nieadekwatnej reakcji opiekunów.


Główny motyw rozwojowy: ciekawość/eksploracja świata, nauka odróżniania uczuć od działania, dziecko potrzebuje pomocy w robieniu rzeczy samodzielnie, świadomość związków przyczynowych, dziecko potrafi być sobą w grupie innych osób, dziecko akceptuje fakt, że jego uczucia są jego własne uczucia.


Reakcja hiporeaktywna (pozycja wczesna): Niewerbalny

Osoba z wczesnym naruszeniem struktury autonomii jest eliminowana z prowokującej sytuacji poprzez niewerbalną zmianę działania. Nie wie, czym jest pomoc, jego własne pragnienia znikają, gdy jest wśród innych ludzi. „Co to jest pomoc? Jeśli poproszę o pomoc, będę musiał zrobić coś ekstra. Dla nich przyjęcie pomocy od drugiego oznacza zatracenie siebie. „Jeśli nie patrzę na innych ludzi, oni mnie nie widzą i znikam”. „Czuję się pusty w środku”. „Jeśli coś jest nie tak, to wszystko zależy ode mnie”. Oczekuje kogoś, kto go zachwyci, poprowadzi i poprowadzi. Ci ludzie są wrażliwi na kontrolę, władzę i manipulację. Znikają, jeśli coś pójdzie nie tak. Mają wiele impulsów, których nie potrafią nazwać słowami i pod wpływem impulsu przechodzą z jednej czynności na drugą. Jeśli wydarzy się coś, co im się nie spodoba, mogą się wyłączyć – zatrzymać myśli, doznania, emocje, jakby nic się nie działo.

Ciało: Górna i dolna część ciała są słabo połączone energetycznie; energia jest zatrzymywana w dolnej części ciała i miednicy. Rzepki kolanowe są zablokowane. Ciężar ciała głównie na piętach, szeroki kąt między stopą a podudziem. Rozkład energii w ciele ma kształt trójkąta z podstawą skierowaną w dół. Wyraz oczu może być naiwny, pusty, przyjemny, uroczy.


Terapia

Praca nad impulsywnością, rozwój świadomości ciała.

Obraz siebie w czasie traumy: Jestem pasywny i bezradny. Potrzebuję kogoś, kto by mnie poprowadził. Nie zrobiłem tego! To nie ja!


Światopogląd: Ktoś inny wie lepiej, co robić.


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Ciągłe poczucie bezradności i zwątpienia. Strach przed silnymi uczuciami i przerwaniem doświadczeń. Wstyd i strach zastępują wszystkie inne uczucia. Dostęp do urazy i poczucia winy.


Relacja terapeutyczna: Powiedz mi, co musisz zrobić, a ja to zrobię. Naucz mnie jak to zrobić dobrze. Wiem co czujesz i czego ode mnie chcesz.


Reakcja na uraz szokowy: hipopobudzenie. Oczekiwanie, że ktoś przyjdzie i uratuje, zadba o bezpieczeństwo. Starają się „przylgnąć” do kogoś.


Pułapki na terapeutę: Ciągła prowokacja do poniżania i tłumienia. Nadwrażliwy na analizę, ponieważ postrzega to jako kontrolę. Ważne jest, aby terapeuta nie wpadał w rolę lidera. Mogą opuszczać zajęcia, odnosząc się do spraw ważnych lub nieoczekiwanych – aby określić warunki i granice.


Strategie terapeutyczne: Uczymy się odczuwać nasze impulsy w ciele, rozwijać je i doprowadzać do końca.


Przesłania terapeutyczne (rodzicielskie) w przypadku traumy: Możesz czuć się inaczej, niż inni się spodziewają. Nie ma nic złego w samodzielnym decydowaniu, co robić. Błędy są naturalną koleją rzeczy, można się czegoś nauczyć. Poznaj swoje możliwości.


Zgłoszenie na terapii „Często czuję pustkę”.



Reakcja hiperreaktywna (pozycja późna): Werbalny

Osoba o późnej strukturze autonomii aktywnie zmienia dla siebie nieprzyjemną sytuację, zmieniając temat rozmowy. Lubi przewodzić i unika ingerencji innych w swoje działania, ma charyzmatyczny i kontrolujący wygląd. Osoba czarująca, dynamiczna i towarzyska, potrafiąca przejrzeć manipulacje innych, przejmuje inicjatywę i skutecznie zmienia sytuację. Ma wiele impulsów, które można wyrazić słowami. Czuje, że aby otrzymać pomoc od drugiego, będzie musiał się mu podporządkować. Kiedy przywiązujesz się do kogoś, czujesz utratę siebie. „Jeśli będę potrzebować pomocy, zostanę pochłonięty przez innych – będą mnie kontrolować”. „Jeśli upadnę, będę musiał to zrobić sam. Nadal stoję i nie ma znaczenia, czy dam radę, czy nie. „Miłość można zdobyć tylko robiąc coś samemu.” „Stracę siebie, jeśli się zaangażuję”.


Ciało. Górna i dolna część ciała są słabo połączone energetycznie. Energia magazynowana jest w górnej części ciała i miednicy. Rzepki kolanowe są zablokowane. Ciężar ciała spoczywa na środkowej części stopy, kolana są rozciągnięte. Stopy zwrócone na zewnątrz. Wygląd jest charyzmatyczny, kontrolujący.


Terapia

Łączenie emocji z działaniem, rozwój zdolności współpracy.

Zapytanie w terapii „Co dalej?”


Obraz siebie w czasie traumy: Wiem lepiej niż inni, co robić. Jestem niezależna i niezależna. Udowodnię to każdemu.


Spojrzenie na świat: Nie chcę, żeby ktoś mi pomagał, bo... Mogę zostać stłumiony lub uznany za słabeusza.


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Unikanie uczuć związanych ze słabością. Tłumienie i nietolerancja bezradności i rozmowy.


Relacja terapeutyczna: Nie dam się złapać! Zachowanie manipulacyjne, brak dostępu do uczuć. Stały opór.


Reakcja na uraz szokowy: Nadmierna aktywność i nadmierne pobudzenie. Chęć ochrony, udawania, że ​​nic mu nie przeszkadza.


Pułapki na terapeutę: W terapii ciągła zmiana tematu.


Strategie terapeutyczne: Skoncentruj się na temacie i naucz sposobów „tolerowania” i powstrzymywania emocji.


Przesłania terapeutyczne (rodzicielskie) w przypadku traumy: Masz prawo do pomocy. Możesz być wierny temu, co postanowisz zrobić.


Prawa w ramach struktury autonomii:
  • Masz prawo do autonomii emocjonalnej;

  • Masz prawo być ciekawym i poznawać „świat”;

  • Masz prawo być ciekawym własnego ciała i odkrywać jego możliwości;

  • Masz prawo dawać i otrzymywać;

  • Masz prawo do odkrywania swoich uczuć i emocji, one należą do Ciebie;

  • Masz prawo być czarujący i charyzmatyczny;

  • Masz prawo poprosić o pomoc;

  • Masz prawo pomóc;

  • Masz prawo do zmiany zajęć;

  • Masz prawo być kreatywnym i podążać za swoimi pomysłami;

  • Masz prawo czuć, co chcesz i mówić to;

  • Masz prawo czuć swoje centrum i swoje granice;

  • Masz prawo powiedzieć: „Nigdy nie jest za późno na ciekawość”.

Okres rozwoju: 2–4 lata

W tym okresie dziecko nabywa umiejętność planowania, ustalania priorytetów i dokonywania wyborów oraz wykorzystywania własnych sił do podejmowania działań. Próbuje sobie poradzić z różnymi zadaniami, opanowuje i opanowuje funkcje organizmu.


Zadaniem dziecka w tym wieku jest nauczenie się skupiania, wyrażania i utrzymywania (kontynuowania) swojej siły i mocy w relacjach międzyludzkich i w relacji do świata.


Tutaj związek koncentruje się na umiejętności posiadania własnej mocy, intencji, woli i nadal bycia kochanym.


Zrównoważona odpowiedź: Zdrowe podejście - Pewność siebie.


Jak doszło do traumy. Naruszenia mogą wynikać z źle pojętego altruizmu; jako forma samokarania wynikająca z niezrozumienia związków przyczynowo-skutkowych; w wyniku nadopiekuńczości prowadzącej do odmowy działania; w wyniku kary prowadzącej do stłumienia działań opartych na impulsach własnych pragnień dziecka.


Wiek przedszkolny to wiek, w którym kształtuje się chęć bycia kimś, czyli tzw. motywy, motywy społeczne, które zachęcają do działania. Jednocześnie w tym wieku powstaje arbitralność, tj. świadome, zaplanowane, przemyślane działanie. Pierwszą rzeczą, która zostaje zakłócona podczas urazów w wieku przedszkolnym, jest dobrowolność.

Traumą w tym przypadku są przede wszystkim wszelkiego rodzaju sytuacje niespecyficzne: urazy medyczne, utrata bliskich, długotrwała separacja uczuć, zdarzenia silnie zakłócające bieg życia (przeprowadzka z pogorszeniem warunków życia rodziny), kary cielesne i fizyczne oraz poniżanie.

Po drugie, istnieje specyficzna trauma emocjonalna okresu przedszkolnego: polega ona na silnym poczuciu winy, które jest trudne do przezwyciężenia. (Dziecko głupio faktycznie zrobiło coś złego, np. zapomniało zamknąć bramę, a pies uciekł. Albo sytuacja, gdy rodzice nadużywają poczucia winy, uznając to za metodę wychowania, rodzice nie wybaczają dziecku za jego występki zastraszają i niesprawiedliwie karzą).

Upośledzona wola u osoby dorosłej może być powiązana z urazami związanymi z wczesną i późną pozycją.



Reakcja hiporeaktywna (pozycja wczesna): Poświęcający się (Self-sacrificing)

Pozycję wczesną charakteryzuje po prostu impulsywność, tj. natychmiastowe reakcje na jakikolwiek bodziec, natychmiastowe reakcje. Urazy na początku dzieciństwa w wieku przedszkolnym (3-4 lata) powodują, że dziecko po prostu nie jest w stanie przestrzegać reguły. U dorosłych wygląda to tak: człowiek najpierw coś robi, a potem uważa, że ​​nie było to zbyt stosowne. Osoby z wczesnym zaburzeniem dobrowolnym często zapominają lub nie zauważają zasad i norm istniejących w danej sytuacji.


Osoby z wczesnymi naruszeniami - często stają się obiektem oskarżeń ze strony innych i czują się (naprawdę robią głupie rzeczy) + pasożytują na innych, na ich funkcjach kontrolnych i wyznaczania celów (to ty mówisz, to ja zrobię ; jednocześnie odczuwają to jako coś, z czego się poświęcają, a inny może to odczuwać jako ciężar).


Ciało. Dużo skumulowanej energii uwięzionej pod skórą. Ciało sprawia wrażenie zaciśniętego w niewidzialnym imadle. Obciążone, obciążone ramiona, zgięte, jakby gotowe do niesienia jarzma. „Ogon” jest schowany pomiędzy nogami. Wyraz oczu jest przepraszający.


Tym, którzy poświęcają się terapii, przydatne są gry RPG (kiedy trzeba pozostać w tej roli). Najpierw przetwarzany jest szok, ponieważ ucieczka, walka, zamrożenie, które zahamowało rozwój.


Terapia

Zgłoszenie na terapii „Bez względu na to, co robię, popełniam błędy”.


Obraz siebie w czasie traumy: Wiem, jak przetrwać. Trudno mi dokonać właściwego wyboru i nie mogę sobie z niczym poradzić. Ja o niczym nie decyduję. Będę ciężko pracować, aby odpokutować za moją porażkę.


Światopogląd: Inni wszystko rozumieją lepiej. Inni są odpowiedzialni, inteligentni, zręczni. Ważne jest, aby móc odgadnąć, jak to zrobić poprawnie i czego ode mnie chcą.


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Brak zasobów fizycznych do doświadczenia, oddzielona pozycja w stosunku do uczuć. Próbuje kontrolować emocje i ich zewnętrzne przejawy.


Relacja terapeutyczna: Bardzo boi się konfliktu, ale nie potrafi podać przyczyn tego strachu. Stara się wziąć na siebie większość pracy i jednocześnie dostosować się do stylu pracy terapeuty.


Reakcja na traumę szokową: obwinianie siebie zmieszane z urazą; depresja; „znęcanie się”, dostęp do zasobów i niezależność są trudne. Dbanie o siebie jest delegowane na innych.


Pułapki na terapeutę: Sprawia wrażenie osoby miękkiej i podatnej, dużo pyta o rady, stara się być jak najbardziej cierpliwy i uważny. A za tym wszystkim kryje się brak kontaktu z samym sobą.


Strategie terapeutyczne: Techniki fizyczne i metaforyczne oraz arteterapia działają dobrze, ponieważ nie budzą niepokoju ani nie prowokują do obwiniania się.


Przesłanie terapeutyczne (rodzicielskie) dotyczące traumy: Możesz wybrać, kim chcesz być i co robisz. Jestem tu dla Ciebie, sam zdecyduj, czego potrzebujesz i co jest najlepsze. Możesz próbować popełniać błędy, to jest w porządku. Jeśli się z czymś nie zgadzasz, nie będzie to powodem kłótni, a my spokojnie wszystko wyjaśnimy.



Reakcja hiperreaktywna (pozycja późna): Osądzający (Judgmental)

Stanowisko późne charakteryzuje się nadmiernym wysiłkiem, monotonią w zachowaniu i brakiem twórczego podejścia do sytuacji i życia. Późna pozycja naruszenia dobrowolności, gdy świadome, celowe działanie (zgodnie z regułą) powoduje napięcie w ciele i odbiera całą energię z głowy (Przykładem jest sytuacja, gdy na test „Tak i Nie” dziecko stereotypowo odpowiada „Aha”, a całe jego ciało jest napięte i skoncentrowane na spełnieniu reguły, czyli dziecko nie potrafi twórczo podejść do rozwiązania problemu. Osobom, które pod koniec wieku przedszkolnego doznały urazów, przychodzi to z trudnością wypowiadać się publicznie z powodu nadmiernego wysiłku (wynika to z konieczności zachowania tekstu i zachowania natychmiastowych reakcji na sytuację), czyli problemy z samokontrolą po prostu ich paraliżują.


Tacy ludzie pasożytują na energii innych - są tak zablokowani, że potrzebują kogoś, kto ich popchnie, aby stworzył motywację. Mają tendencję do nadmiernej kontroli. Często osoby z zaburzeniami wczesnymi i późnymi tworzą pary, reprezentujące pozory jednej, normalnie funkcjonującej osoby. Oznacza to, że pierwszemu brakuje kontroli, drugiemu brakuje inicjatywy.


Ciało. Dużo stłumionej, związanej energii. Ciało w okolicy przepony i splotu słonecznego jest prostsze niż w pozycji początkowej. Napięcie w ramionach jest bardziej wyraźne. „Bycza szyja”. Wyraz oczu jest oceniający, krytyczny, potępiający.


Ci, którzy oceniają, muszą nauczyć się spontanicznych ruchów, wolności w tańcu. W każdym razie zdrowa wola jest połączeniem zdrowego impulsu i woli.


Terapia

Zgłoszenie na terapię „Każdy jest idiotą”.


Obraz siebie w czasie traumy: Jestem silniejszy od innych. Jeśli nie ja, to kto. Jeśli ludzie naprawdę mnie poznają, odwrócą się i będą bać się tego, ile mam energii.


Światopogląd: Inni mogą niewiele. Nie mogą nikomu w niczym zaufać.


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Stara się nie dawać upustu swoim uczuciom, by nie „rozerwać” tego świata „na kawałki”. Jest w nim mnóstwo głęboko ukrytej złości, że „nie ma możliwości i czasu na życie dla siebie”.


Relacja terapeutyczna: Bezwarunkowy lider, walczący z energią o utrzymanie kontaktu. Ze względu na automatyczne tłumienie siebie jako niebezpiecznego, terapeuta stara się pomóc. Zdarzają się niespodziewane zerwania kontaktu (z powodu ignorowania problemów).


Reakcja na szok i traumę: głębokie poczucie samotności, niemożność poproszenia o pomoc. Zamieszanie, nieufność, zamknięcie. Wybuchy wściekłości i gniewu niezrozumiałe dla samej osoby, poczucie samotności i rozpaczy.


Pułapki dla terapeuty: Terapeuta dostrzega zarówno głębokie zainteresowanie terapią, jak i odrzucenie pomocy. Ulubionym mechanizmem jest amortyzacja. Pojawia się wiele krytyki i zastrzeżeń, które nie są wyrażane bezpośrednio.


Strategie terapeutyczne: Psychodramy i techniki cielesne są doskonałe: z jednej strony doskonale łagodzą lęk, z drugiej mają dostęp do sedna. Artyzm dobrze wpisuje się w przestrzeń psychodramatyczną i znajduje twórczy wyraz.


Przesłanie terapeutyczne (rodzicielskie) w przypadku traumy: Możesz przekazać część odpowiedzialności innym. Cieszę się, że mogę ci pomóc. Chcę być dla ciebie przydatny. Kiedy się pokazujesz, jestem spokojny i szczęśliwy, że cię poznałem. Możesz być nieprzewidywalny.


Prawa wynikające z konstrukcji testamentu:
  • Masz prawo do bycia konstruktywnym, pozytywnym, asertywnym i pewnym siebie;

  • Masz prawo być wytrwałym i cierpliwym;

  • Masz prawo być krytyczny i mieć poczucie humoru;

  • Masz prawo być bezinteresownym, poświęcać się i oceniać;

  • Masz prawo być altruistą i prawo do ukarania siebie;

  • Masz prawo rozróżnić rzeczywistość od doświadczenia psychicznego;

  • Masz prawo odróżnić intencje od działań;

  • Masz prawo odróżnić poczucie winy od wstydu;

  • Masz prawo do przeżywania więcej niż jednej emocji jednocześnie;

  • Masz prawo do pełnego wyrażania wszystkich emocji;

  • Masz prawo doświadczyć na własnej skórze związku pomiędzy wyborem a jego konsekwencjami;

  • Masz prawo być dumnym ze swojej zdolności do radzenia sobie i przetrwania;

  • Masz prawo do bycia kochanym bez względu na to, co robisz;

  • Masz prawo zmienić kierunek celu;

  • Masz prawo oszacować, ile czasu zajmie dany proces;

  • Masz prawo planować, zostawiając czas na nieoczekiwane;

  • Masz prawo patrzeć na problemy jak na nie znalezione jeszcze rozwiązania, które czekają w zanadrzu;

  • Masz prawo powtarzać: „Nigdy nie jest za późno, aby powiedzieć nie”.

Okres rozwoju: 3–6 lat

dziecko uczy się miłości romantycznej oraz integracji uczuć serdecznych i seksualnych.


Dziecko potrafi mówić długimi zdaniami, rozumie przyczyny i motywy działania oraz potrafi być zmotywowane, zaczyna rozumieć swoją przynależność do określonej płci, rozwija umiejętność przeżywania miłości oraz swojej zmysłowości/seksualności i integrowania ich. Dziecko kieruje miłość do rodziców płci przeciwnej, następnie do innych dorosłych, a następnie do rówieśników i rozwija przyjazne relacje z dzieckiem tej samej płci.


Zrównoważona odpowiedź: Zdrowe podejście – równowaga serca i seksualności.





Reakcja hiporeaktywna (pozycja wczesna): Romantyczny (Romantic)

Obraz siebie w czasie traumy: jestem moją miłością. Nie jest kolorowa, wysoka i czysta.


Światopogląd: Wciąż jestem niezrozumiany i jestem ofiarą prześladowań. Wolałbym zostać sam (sam) i poczekać na moją bratnią duszę.


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Dużo smutku, samotności, rozczarowania i strachu w kontaktach z płcią przeciwną. W parze czuje się poddawany i zdradzany.


Relacja terapeutyczna: Flirtuje z terapeutą, nie zauważając tego, stara się zadowolić, słabo formułuje konkretne myśli.


Reakcja na traumę szokową: szukanie zasobów w jedności, marzeniach, miłości; słaby kontakt z ciałem.


Pułapki na terapeutę: Przy zewnętrznym flircie i kontakcie prawie nie czuje siebie i czeka na inicjatywę terapeuty. Niezdolny do głębokiego kontaktu.


Strategie terapeutyczne: Zwiększanie świadomości ciała, akceptacja własnej mocy poprzez akceptację własnej seksualności oraz zachęcanie do aktywności i inicjatywy.


Terapeutyczne (rodzicielskie) przesłania w przypadku traumy: Możesz flirtować i zauważyć fizyczne wsparcie. Możesz poczuć całe ciało i spróbować wykorzystać je jako mężczyzna lub kobieta.


Terapia

Prośba na terapii „Wszystko czego potrzebuję to miłość”.



Reakcja hiperreaktywna (pozycja późna): Uwodzicielski (Seductive)

Dobra, ale kontrolowana koordynacja. Szyja jest prosta. Inni ludzie interpretują ten sposób „noszenia” głowy i ciała jako oznakę „dumy lub dumy”. Narządy płciowe wystają do przodu (anatomicznie miednica jest odchylona do tyłu). Napięte, uniesione pośladki stwarzają wrażenie agresywności seksualnej. Bezpośredni, seksualnie agresywny wyraz oczu.


Terapia

Obraz siebie w czasie traumy: Jestem osobą prostą i bezpośrednią, która nie toleruje niedopowiedzeń. Moja seksualność prowadzi mnie do sukcesu.


Światopogląd: Inni oceniani są pod kątem seksualności, atrakcyjności fizycznej.


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Uczucia w kontakcie są niepotrzebne. Działanie jest wyrazem miłości.


Relacja terapeutyczna: Podnosi motywy seksualne jako podstawę wszystkich swoich problemów.


Reakcja na traumę szokową: Silne uzależnienie od kontaktów seksualnych, niemożność skonfrontowania swoich doświadczeń i potrzeb.


Pułapki na terapeutę: Tematy i relacje seksualne zastępują doświadczenia i problemy. Zamierzona swoboda w związkach seksualnych kryje w sobie wrażliwość i strach przed emocjonalną intymnością.


Strategie terapeutyczne: Pomoc w odkrywaniu zasobów wrażliwości i otwartości, kojarzenie problemów w relacjach z ignorowaniem lub dewaluacją sfery mentalnej zarówno drugiej, jak i własnej. Przesłanie terapeutyczne (rodzicielskie) w przypadku traumy: Możesz być delikatny, współczujący, empatyczny i nie ma w tym żadnej słabości.


Prawa w strukturze miłości:
  • Masz prawo do ustanowienia równowagi pomiędzy sercem a energią seksualną;

  • Masz prawo cieszyć się swoją seksualnością;

  • Masz prawo cieszyć się swoją miłością;

  • Masz prawo decydować, jak postępować w związku ze swoimi uczuciami miłosnymi i seksualnymi;

  • Masz prawo szanować swoją miłość do innych ludzi;

  • Masz prawo do tego, aby Twoja seksualność była szanowana w stosunkach z innymi ludźmi;

  • Masz prawo porównać swoje marzenia z rzeczywistością;

  • Masz prawo flirtować;

  • Masz prawo do aktywności seksualnej i uwodzicielstwa;

  • Masz prawo tworzyć i niszczyć sojusze;

  • Masz prawo otwarcie mówić o swoich wyborach seksualnych;

  • Masz prawo okazywać współczucie, współczucie i czułość;

  • Masz prawo do przyjaźni bez seksualizacji tych relacji;

  • Masz prawo do utrzymania swoich granic seksualnych;

  • Masz prawo mieć najlepszego przyjaciela tej samej płci;

  • Masz prawo powiedzieć: „Nigdy nie jest za późno, aby cieszyć się swoją seksualnością”.


Terapia

Prośba/oświadczenie podczas terapii „Na świecie jest wielu ludzi zainteresowanych seksem”.

Okres rozwoju: 5–8 lat

dziecko uczy się rozumieć świat poprzez myślenie, a także uczy się radzić sobie z zasadami, normami i kulturą.


Zrównoważona reakcja: Zdrowa pozycja – wiem, co o tym myślę i mogę się mylić.

Zdrowa pozycja: „Znam swoje zdanie i mogę się mylić.”

Jak powstaje trauma?

Trauma w tej strukturze może wynikać z braku akceptacji opinii dziecka, ośmieszania jego wypowiedzi lub narzucania autorytarnych zasad.


Reakcja hiporeaktywna (pozycja wczesna): Zamknięty (Sullen)

Osoba o wczesnej strukturze opinii nie może formułować własnej opinii lub łatwo od niej odbiega. Nie wyraża swojego punktu widzenia innym, ale biernie przeciwstawia się opiniom innych, pokazując niewerbalnie, że wszystko, co się dzieje, jest głupie. „Nie mam zdania w tej sprawie. A Wy co o tym sądzicie?” Pozwala innym wyrażać swoje opinie i uwzględnia opinie innych.

Osoba o wczesnej strukturze opinii jest wycofana, ponura, ponura, zamknięta. Takich ludzi łatwo rozpoznać po wyrazie twarzy – mają lekko uniesione brwi, bierny, ustępliwy wygląd. Wyraz oczu zdaje się mówić: „Wiem wszystko, ale…”

Niezgrabnie obracają swoje ciało, kołysząc się. Zamiast obracać kręgosłup, użyj górnej części tułowia, aby obrócić się w pożądanym kierunku. Ich kciuki są bardzo rozluźnione, jakby nie mogły się czegoś utrzymać, nie mogły „chwycić się swojej opinii”.

Takie stanowisko może się pojawić, jeśli dziecku powie się: „Jesteś za młody, żeby wiedzieć”. Dziecko ma swoje zdanie, ale jest ono pomijane. Jeśli dziecko coś powie, a oni śmieją się z jego słów, to spostrzega, że ​​śmieją się z niego, a nie z tego, co powiedział, a to prowadzi do tego, że dziecko przestaje wyrażać swoje zdanie. Kąciki ust takich ludzi są opuszczone. – Tak myślisz, cóż, tak myślisz. Co myślę, nie powiem ci!”

Ciało: Powierzchowne mięśnie są wypełnione energią. Ramiona są wypełnione energią, ale mięśnie piersiowe większe nie są wystarczająco wypełnione. Niezgrabnie obracają swoje ciało, kołysząc się. Jeśli muszą się obrócić, zamiast obracać kręgosłup, używają górnej części tułowia, aby „przechylić się” w pożądanym kierunku. Doświadczaj trudności w przesuwaniu kciuka w kierunku pozostałych palców. Lekko uniesione brwi. Spojrzenie jest bierne, ustępliwe, wyraziste.


Terapia

Pomoc w werbalizowaniu myśli i uczuć, budowanie zaufania do siebie.

Zgłoszenie na terapii „Wszystko jedno”.


Obraz siebie po traumie: Mam swoją opinię, ale się z nią nie zgadzam.


Spojrzenie na świat: Inni nie tolerują mojego zdania i muszę je poświęcić dla dobra związku.


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Poczucie opuszczenia i odrzucenia: albo odrzuca się siebie swoimi opiniami, albo odrzuca się rodziców.


Relacja terapeutyczna: Nieumiejętność wyrażenia swojej opinii, wycofanie, pesymizm.


Reakcja na traumę szokową: Traci poczucie świadomości, nie wierzy sobie, swoim pomysłom; ma trudności ze zrozumieniem swoich emocji; zdezorientowany


Pułapki na terapeutę: Bierny opór w kontakcie wymaga ciągłego skupienia terapeuty, w przeciwnym razie klient po cichu zerwie kontakt.


Strategie terapeutyczne: Techniki powielania, przypowieści – wszystko, co werbalizuje stan i relacje.


Przesłanie terapeutyczne (rodzicielskie) w przypadku traumy: Chętnie poznam Twoje przemyślenia. Możesz zadawać głupie pytania, chętnie na nie odpowiem. Nie musisz wszystkiego uzasadniać.


Reakcja hiperreaktywna (pozycja późna): Uparty (Opinionated)

Późne stanowisko o strukturze opinii – uparty, pewny siebie. Osoba taka aktywnie poszukuje konfrontacji z opiniami innych ludzi. Podtrzymuje swoje zdanie bez względu na logikę i oczywiste argumenty przeciw niemu, trudno mu wysłuchać innego zdania i zaakceptować samą możliwość istnienia innego zdania. Argumentuje, aby przekonać wszystkich, że ma rację - „Tylko ja mam rację!” Z tego powodu omawiając jakąkolwiek kwestię, nie jest gotowy na otrzymywanie nowych informacji.

Jest wytrwały i wytrwały w negocjacjach, aktywny i entuzjastycznie nastawiony do tego, w co wierzy. Walczy o swoje zdanie, o swoją słuszność. Musi udowodnić, że ma rację. Jego kciuki są napięte – trzyma się swojego zdania. W każdej dyskusji ważne jest, aby wygrywał, a nie wymieniał opinie. „Jeśli nie udowodnię, że mam rację, moje myśli i opinie będą bezwartościowe”. „Jeśli nie udowodnię, że mam rację, nie mogę być z tobą”. „Jeśli nie będę walczyć o swoje zdanie, po prostu zostanę zmiażdżony”.

W jego oczach widać wyraz wytrwałości i gotowości do walki. Aby spojrzeć wstecz, odwraca całe ciało; wyrażając swoją opinię, wysuwa nogę do przodu, przenosząc na nią ciężar ciała.


Ciało: napięcie mięśni powierzchownych. Napięcie mięśnia piersiowego większego. Doświadczasz trudności w rotacji kręgosłupa z powodu napięcia mięśni rotatorów. Aby spojrzeć wstecz, odwracają całe ciało. Wyrażając swoją opinię, mają tendencję do wysuwania jednej nogi do przodu, przenosząc na nią cały ciężar ciała. Kciuk często blokuje się, gdy porusza się w kierunku pozostałych palców. W oczach widać wyraz „gotowości do walki” i wytrwałości.


Terapia

Zgłoszenie na na terapii „Ja wiem, co jest dobre”.


Obraz siebie w czasie traumy: Najważniejsze jest udowodnienie, że mam rację, to sprawa życia i śmierci. Jeśli się ze mną nie zgodzą, upadnę.


Spojrzenie na świat: Wszyscy dewaluują moją pozycję, a ja muszę kończyć relacje z powodu nieporozumień.


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Odrzuca znaczenie zarówno własnego stanu emocjonalnego, jak i stanu emocjonalnego innych.


Relacja terapeutyczna: Wiele wyrażeń zaczyna się od „nie”, „nie”, „po prostu”. Trudności w prowadzeniu dialogu. Postrzega terapeutę jako przeciwnika w sporze. Przeciwzależność.


Reakcja na traumę szokową: Ratuje Cię wiara w ideę, cicha obecność, wsparcie w posiadaniu racji.


Pułapki na terapeutę: Zewnętrzna tendencja do konfrontacji nie jest zauważana przez samych klientów, a często jest projektowana. Ważne jest, aby nie ulegać prowokacjom i konfliktom.


Strategie terapeutyczne: Naucz, że posiadanie dwóch różnych, równych opinii jest w porządku. Nie przyjmują interpretacji. Dobrze sprawdzają się w technikach plastycznych i fizycznych, gorzej w technikach dialogicznych.


Przesłania terapeutyczne (rodzicielskie) dotyczące traumy: Możesz zachować swoją opinię dla siebie i nie marnować swojej wewnętrznej energii na udowadnianie, że masz rację. Warto spojrzeć na sytuację oczami partnera.


Prawa w strukturze kształtowania opinii:
  • Masz prawo do formułowania i wyrażania własnych opinii;

  • Masz prawo przestrzegać istniejących zasad, badać je i rozszerzać ich zakres;

  • Masz prawo pytać o znaczenie słów;

  • Masz prawo pytać, dlaczego rzeczy i zjawiska są takie, jakie są;

  • Masz prawo porównać z rzeczywistością to, co usłyszałeś;

  • Masz prawo czuć zarówno prawą, jak i lewą stronę;

  • Masz prawo rozumieć, w jaki sposób rzeczy i zjawiska odnoszą się do „szerszego obrazu” (aby zrozumieć „integralność” zjawisk i sytuacji);

  • Masz prawo zachować swoje opinie dla siebie;

  • Masz prawo do formułowania własnych opinii i zasad oraz obrony ich w sporze;

  • Masz prawo używać argumentów w konfrontacji z innymi;

  • Masz prawo powiedzieć: „Moim zdaniem nigdy nie jest za późno na szczęśliwe dzieciństwo”.

Okres rozwoju: 7–12 lat

dziecko odnajduje swoje miejsce w kulturze, ucząc się bycia członkiem grupy i społeczności, odkrywając impulsy do rywalizacji i zrównywania się z innymi. To także czas zdobywania i doskonalenia umiejętności wyższego szczebla.

Zdrowa pozycja: Balans między wyrażaniem siebie a byciem częścią grupy.

Jak powstaje trauma?

Już w strukturze opinii rozpoczyna się ciekawy proces: umiejętność przestrzegania zasad pojawia się bez większego napięcia i koncentracji na nich. A potem pojawia się chęć wykazania się. Wtedy właśnie reguły ulegają automatyzacji, tj. przestrzeganie zasad jest łatwe. Wtedy uwalniają się siły i możliwości, aby sprawdzić się w ramach zasad, być w czymś najlepszym (biegać najszybciej). Pojawia się dylemat: żeby się wykazać, potrzebujesz rówieśników, ale jeśli zawsze będziesz najfajniejszy (wszystkich w ten sposób stłumisz), to też nie będziesz zbyt akceptowany w grupie. Te. Chcę się wykazać, a jednocześnie utrzymać dobrą wolę grupy. A potem pojawia się takie zjawisko jak nastoletnie firmy. Nastoletnie firmy mają następującą cechę: mają rygorystyczne kryteria decydowania, kto należy, a kto nie. W ten sposób problem ten został rozwiązany: jeśli spełniasz kryteria „jednego z nas”, możesz wykazać się i zyskać przychylność grupy. Jeśli nie, możesz zostać wydalony z grupy.


Trauma okazuje się tutaj konsekwencjami – tj. Skutki odrzucenia przez grupę rówieśniczą.


Reakcja hiporeaktywna (pozycja wczesna): równy (leveling)

Tutaj niewłaściwe wychowanie prowadzi do sytuacji, w której dochodzi do traumy społecznej. I to jest wczesne stanowisko, wyrównujące - najważniejsze jest w nim gorące pragnienie sprawiedliwości, aby wszyscy byli jednakowi. Ostry strach przed byciem akceptowanym przez grupę, przed niepasowaniem do grupy.


Ciało: główną linią rozwoju jest doskonała koordynacja motoryczna i doskonałe umiejętności wolontariatu (budowanie samolotu z papieru, wykonywanie sztuczek, piękne pisanie), doskonałe różnicowanie palców. Mówimy tutaj o tym, jak subtelnie osoba kontroluje swoje ciało. Pancerz zostaje zastąpiony nadmierną elastycznością motoryczną, być może wiotkością. Stale zmienia obronę mięśni w mięśniach powierzchownych. Garbi się w górnej części pleców (okolice szyi i łopatek). Łopatki są lekko rozchylone na boki, a ramiona „opadają” do przodu.


Osoby z wczesną pozycją w zakresie ogólnej motoryki dużej okazują się dość zręczne (chodzenie), ale nie radzą sobie z motoryką małą – niechlujnym pismem. Tak wyglądają, gdy podchodzą do grupy: z opuszczonymi rękami, z błagalnym spojrzeniem (zaakceptuj mnie, ale nie pokażę swoich umiejętności, dopóki mnie nie zaakceptujesz). U takich osób łopatki są lekko rozchylone na boki, ramiona „opadają” do przodu - garbią się w górnej części pleców. Mają łagodny wyraz oczu, skupione i przenikliwe spojrzenie.


Praca terapeutyczna rozpoczyna się od pomocy osobie w znalezieniu miejsca w grupie odpowiadającej jej umiejętnościom. Gra Królestwo. W grach w piłkę lub piłce nożnej znajdź rolę, którą dana osoba może spełnić. Pomóż klientowi uświadomić sobie swój stosunek do różnych grup - lubi pewnych ludzi, jakie umiejętności chce rozwijać, aby zostać zaakceptowanym w wybranej przez siebie grupie, odwzajemnić odpowiedzialność - jeśli chce być akceptowany, musi rozwijać umiejętności, oraz nie obwiniaj ludzi: są źli.


Praca z ciałem: zbadaj reakcje ciała na grupę. 1 – naucz się podejmować zdecydowane kroki w stronę grupy (w terapii indywidualnej jest to praca z wyobraźnią). 2 – Muszę nauczyć się monitorować swoją reakcję na zbliżającą się do mnie grupę: ludzie chcą mnie rozpoznać i podejść, a ja się zamykam czy co? 3. Gra o królestwo – czy moje miejsce w grupie odpowiada mojemu stanowi cielesnemu (poczuciu siebie). 4. To także badanie odczuć swoich stanów i podporządkowania się sobie w sytuacjach wystąpień publicznych.


Terapia

Afirmacja terapeutyczna: „Każdy zasługuje na równe traktowanie”.


Obraz siebie w czasie traumy: Nie mam prawa do radości i cieszenia się z własnych sukcesów. Nie akceptuję mojego wysokiego statusu wewnętrznego.


Światopogląd: Inni nie aprobują, jeśli zacznę się popisywać. Zazdroszczę innym arogancji i pewności siebie.


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Ma duże trudności z dostępem do przyjemności i radości. przyjemność wynikająca z własnego „znaczenia” zostaje stłumiona. W kontakcie z uczuciem urazy i depresji.


Relacja terapeutyczna: Próba bycia „obiektywnym”. Zaskoczenie i zawstydzenie spowodowane komplementami i aprobatą. Postawienie terapeuty na piedestale.


Reakcja na traumę szokową: Dobrze przeżywa uczucia w kontakcie, stale potrzebuje obecności drugiej osoby, która będzie taktowna i delikatna w opiece.


Pułapki na terapeutę: Prowokacja do przywództwa terapeuty w relacji – o parytet trzeba stale dbać.


Strategie terapeutyczne: Nauka samoopieki, praca z poczuciem własnej wartości (w przeciwieństwie do poczucia własnej wartości).


Przesłania terapeutyczne (rodzicielskie) dotyczące traumy: Możesz zwracać uwagę na siebie, wyrażać siebie w sposób odpowiadający Twoim potrzebom, rozwijać swoje impulsy, wyrażać siebie, a jednocześnie słyszeć i widzieć drugiego.


Reakcja hiperreaktywna (pozycja późna): konkurencyjny (Competetive)

Późne stanowisko wzmacnia się, jeśli rodzice widzą w dziecku to, co robi, a nie to, kim jest. Bardzo często dzieci znaczą coś dla swoich rodziców, jeśli przynoszą dobre oceny ze szkoły. „Albo jesteś świetnym uczniem, albo nikim!”


Jeśli dziecko nauczyło się włączać do grupy i rozwinęło umiejętność dostosowywania się do grup rówieśniczych, wówczas rozwija się w nim chęć wyróżniania się i wygrywania. Znaczenie tej chęci zwycięstwa tkwi w świadomości własnej indywidualności – jedni są lepszymi biegaczami, inni są lepszymi mówcami. Tutaj zaczyna się zacięta rywalizacja w grupach młodzieżowych + ciągła walka o przywództwo. A to ciągłe rywalizacje. Jeśli dorośli w szkole tego nie poprą, to dzieci nadal będą ze sobą rywalizować, tyle że w ukryciu i w jakichś głupich zabawach – kto następny sika, kto pierwszy ukradł mamie szminkę. Tutaj grupy są wyraźnie zróżnicowane ze względu na wyznawane wartości, w klasie pojawiają się grupy posiadające jakieś hobby (grupa artystów graffiti). Jeśli dzieci nie mają pola do rywalizacji i realizacji, zaczynają tworzyć chuligańskie kompanie. To wiek, w którym pojawia się kontrast pomiędzy grupą dziecięcą a rodziną (ważne, aby dziecko było czymś więcej niż tylko członkiem rodziny) i swoją szansę odnajduje w nastoletnim towarzystwie. Aby utożsamić się z wartościami nastoletniego towarzystwa, dziecko często kontrastuje z normami i wartościami rodziny oraz pokolenia swoich rodziców. Jeśli dziecko jest przeciążone problemami emocjonalnymi rodziców i dorosłych w rodzinie, jeśli zajmuje w systemie rodzinnym jakieś niezwykle ważne miejsce – np. jest buforem między mamą a tatą, albo ratownikiem pijanego taty, albo przyjaciela swojej matki, wówczas niezwykle trudno jest mu odciąć się od rodziny na poziomie wartości. W rezultacie wycofuje się do rodziny i zostaje wykluczony z grupy młodzieżowej. I to jest jeden ze scenariuszy. Drugim jest sytuacja, gdy wśród rodziców wzrasta obawa, czy pozwolić mu odejść. Im wyższy poziom lęku, tym mniej odpuszczasz, im mniej odpuszczasz, tym mniej kompetencji. Sam stan, w którym nie można opuścić rodziny, nie jest jeszcze traumą. Trauma pojawia się, gdy doświadczasz ostrego poczucia wstydu, odrzucenia z grupy młodzieżowej z powodu braku niezbędnych cech, z powodu dezorientacji, jest to trauma upokorzenia.


Ciało: ta nastolatka patrzy na wszystkich z góry. Angażuje się w rywalizację, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Wspina się w niewłaściwe miejsce i jednocześnie czuje się niekomfortowo. Aspekt cielesny pojawia się w grupie. Kolos na błyszczących nogach. Górna część ciała bierze udział w rywalizacji (wspinanie się, dotykanie rękami), ale dolna część ciała nie jest w stanie jej utrzymać. (słabe odpychanie nogami, nie używa nóg, brak sprężystości i swobody ruchu) w grupie. Oznacza to, że w tym wieku ważne jest już nie tylko uziemienie, ale także elastyczne uziemienie i mobilność.


Stabilna skorupa, która wyraża się w prostej, sztywnej postawie. Tacy ludzie mają „wojskowe” proste plecy, wojskowy chód i ręce wzdłuż boków. Dobra koordynacja mięśni zostaje zastąpiona sztywnością i brakiem elastyczności. Tył jest prosty. Miednica utrzymywana jest w pozycji środkowej. Ramiona utrzymywane są w pozycji środkowej lub lekko odchylone do tyłu. Mają twardy wyraz oczu, skupione spojrzenie, wyrażające swoje skupienie na osiągnięciu celu oraz wyrażaniu siebie i swoich zainteresowań.


Terapia

Ponieważ problem tej struktury jest problemem tożsamości, zadaniem jest poczucie cielesnej przynależności do różnych grup. Uwolnij się fizycznie od rodzinnych kajdan. Dzięki tym więzom rodzinnym może być łatwo w społeczeństwie lub sprawić, że będziesz unieruchomiony w społeczeństwie. Orientacja ciała w hierarchicznej przestrzeni grupy – jak ciało czuje się w walce o przywództwo i władzę, dowodzenie, posłuszeństwo, wolność ciała i świadomość na pozycji tego, który jest wyższy, na pozycji tego, który jest niższy. Poczucie stabilności i uziemienia, gdy nie ma ani jednego, ani drugiego - gdy jesteś na równych prawach. Poczuj równowagę na pozycji równych sobie.


Zgłoszenie na terapii „Muszę być najlepsza”. „Tylko dzięki walce jestem coś wart. Jestem autorem swojego życia, „nie należy naginać się do zmieniającego się świata”. Muszę żyć ideałem, być przykładem. (Irina Pristupa).


Radzenie sobie z silnymi uczuciami: Uczucia i doświadczenia zaskakują Cię, uniemożliwiają osiągnięcie celu, są uważane za nie do zniesienia i unikane. Istnieje wiele mechanizmów obronnych przed emocjami, które zakłócają wyrażanie siebie i osiągnięcia.


Relacja terapeutyczna: Rzadko przychodzą na terapię, oceniają, pokazują się, ważne jest dla nich, aby terapeuta ich docenił.


Reakcja na traumę szokową: Często tęsknią za traumą, odkrywając ją później w objawie psychosomatycznym, który również jest wyobcowany i „bezlitośnie traktowany”. W sytuacji żałoby czy kryzysu ważne jest, aby „nie dać się złapać” na słabość.


Pułapki dla terapeuty: Terapeuta musi uważać, aby nie poddać się rywalizacji ani nie „śpiewać” z klientem.


Strategie terapeutyczne: Pracuj z zasobów, nie skupiaj się zbytnio na „błędach”, uzależnieniach, „ulubionych grabieżach” klienta, aby nie doprowadzić go do konfrontacji.


Przesłanie terapeutyczne (rodzicielskie) w przypadku traumy: Nie możesz być mądrzejszy od innych i nadal być wartościowy. Aby odnieść sukces, nie trzeba konkurować z innymi, wystarczy się rozwijać i osiągać swoje cele.


Prawa w ramach struktury solidarnościowej:

  • Masz prawo do strajku i zachowania równowagi pomiędzy wyróżnianiem się w grupie a utrzymywaniem kontaktu z grupą;

  • Masz prawo walczyć o bycie częścią grupy;

  • Masz prawo znaleźć swoją pozycję w grupie i jej bronić;

  • Masz prawo być mniej lub bardziej otwarty w grupie;

  • Masz prawo do nawiązywania przyjaznych stosunków zarówno z kobietami, jak i mężczyznami;

  • Masz prawo rozwijać poczucie solidarności z grupami, do których należysz;

  • Masz prawo rozwijać swoją indywidualność zarówno w obrębie grup, do których należysz, jak i poza nimi;

  • Masz prawo konkurować ze sobą i innymi ludźmi;

  • Masz prawo być wyjątkowym i realizować swoje szczególne interesy;

  • Masz prawo rozwijać poczucie odpowiedzialności za siebie;

  • Masz prawo do odkrywania i rozwijania swojego zrozumienia świata pieniędzy;

  • Masz prawo rozwijać świadomość ciała i ubrać swoje uczucia w słowa;

  • Masz prawo rozwijać siłę i precyzję swoich umiejętności cielesnych;

  • Masz prawo do mediacji;

  • Masz prawo być liderem;

  • Masz prawo powiedzieć: „Nigdy nie jest za późno, aby zostać zwycięzcą”.



Okres rozwoju: Od 12 lat wzwyż.

Cechy charakterystyczne: Jest to czas podejmowania decyzji, intensywnego eksplorowania tożsamości i integracji wszystkich poprzednich struktur charakteru. Okres dojrzewania to moment ponownego przepracowania wszystkich kluczowych tematów rozwoju – autonomii, miłości, seksualności, woli i relacji z grupą.


Zdrowa pozycja:

  • Świadomość własnych potrzeb i granic.

  • Zdolność do eksperymentowania z rolami i wyborami bez strachu przed oceną.

  • Umiejętność podejmowania decyzji na podstawie własnych wartości i doświadczeń.


Jak powstaje trauma?

Trauma w tym okresie może wynikać z:

  • Nadmiernej kontroli rodziców, braku przestrzeni na eksplorację niezależności.

  • Presji grupy rówieśniczej.

  • Odrzucenia przez ważne osoby w okresie, gdy poczucie własnej wartości jest szczególnie kruche.

  • Wyzysków emocjonalnych, zawstydzania i nadmiernego karania za próby wyrażenia siebie.


Prawa dla struktury dojrzewania:

  • Masz prawo eksplorować, czym jest bycie nastolatkiem.

  • Masz prawo cieszyć się swoją młodością i wszystkimi jej aspektami.

  • Masz prawo do dokonywania błędów w procesie odkrywania swojej tożsamości.

  • Masz prawo eksperymentować z różnymi strukturami charakteru i sposobami bycia.

  • Masz prawo powiedzieć: „Nigdy nie jest za późno, aby być szczęśliwym nastolatkiem.”


Terapia w okresie dojrzewania:

  • Cele: Pomoc w integracji doświadczeń, budowanie poczucia autonomii, wspieranie w radzeniu sobie z trudnymi emocjami i relacjami.

  • Strategie:

    • Praca z granicami – nauka ich wyznaczania i szanowania.

    • Budowanie zdolności do wyrażania emocji w sposób bezpieczny i asertywny.

    • Wspieranie w eksploracji różnych ról społecznych i relacyjnych.

    • Pomoc w odkrywaniu pasji i wartości, które będą fundamentem dorosłego życia.

Każda ze struktur w modelu Bodynamic jest związana z konkretnym etapem rozwoju psychomotorycznego dziecka i odpowiada za kształtowanie określonych aspektów osobowości oraz ciała. Zakłócenia w tych strukturach mogą prowadzić do powstawania wzorców traumatycznych reakcji, które przejawiają się w zachowaniu, postawie ciała oraz relacjach z innymi.

Kluczowe zasady pracy terapeutycznej w Bodynamic:

  1. Praca z ciałem: Każda struktura jest powiązana z określonymi napięciami mięśniowymi i sposobem, w jaki energia jest rozprowadzana w ciele.

  2. Integracja emocji: Terapia polega na wspieraniu klienta w łączeniu emocji z doświadczeniami i ich zrozumieniu.

  3. Przesłania terapeutyczne: Każda struktura wymaga specyficznych komunikatów, które odbudowują zdrowe wzorce zachowań i myślenia.

  4. Proces stopniowy: Klient jest wspierany w eksploracji każdej struktury w swoim tempie, z naciskiem na bezpieczeństwo i budowanie zasobów.

 
 
 

Komentarze


Zaobserwuj moje media społecznościowe
 
 
 
  • Telegram
  • TikTok
  • Youtube
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Instagram

© 2024 by Denis Sokołowski. Powered and secured by Wix

 
bottom of page